Note: The English version of this text, written as part of my personal research into queer desire, urban aesthetics, and visual archives, appears below.
Bir Şair Fotoğrafçı: Alvin Baltrop
The Piers Serisi Üzerine
Stonewall (1969) ile AIDS epidemisi arasındaki tarihsel süreçte Hudson Nehri’nin mendireklerini mesken bellemiş gay alt kültürünün çark pratiklerini fotoğraflayan Alvin Baltrop’ın “The Piers” isimli fotoğraf serisi pek çok yönüyle çarpıcı. İşçi sınıfına mensup siyahi bir kuir olan Baltrop, The Piers serisindeki fotoğrafları aracılığıyla kozmopolit bir şehrin ötekileştirilenlerine ilişkin alternatif bir tarih anlatısı sunmanın yanı sıra döneme hâkim heteronormatif ahlak kodlarının hipokrit yönünü de afişe ediyor.
Serideki fotoğraflar, Manhattan’ın aşırı endüstriyelleşmesinin sonucunda terk edilen ve neticede harabeye dönüşen Batı Yakası iskelelerinde çekilmiş. Yirminci yüzyılın başlarında denizcilerle liman işçilerinin cinsel edimlerine tanıklık eden mendirekler, yetmişlerle seksenleri kapsayan süreçte eşcinsellerin çark alanı hâline gelmiş. Zamanla harabeye dönüşen post-endüstriyel bölge, toplumsal yaşamın çeperlerine itilen kuirlerin gündelik yaşamlarını polis gözetiminden uzak bir şekilde icra etmelerine olanak sağlamış. Heteronormatif ahlâk anlayışının yok saydığı kimselerin bir topluluğa ait olma bilincinden hareketle politize oldukları, birbirleriyle sosyalleşip seks yaptıkları yıkıntılarda çekilen fotoğraflar, cinsel arzunun direnişi barındıran potansiyelini gözler önüne sermesi açısından etkileyici. Baltrop, toplumsal yaşamın dehlizlerine itilen kimselerin cinsel pratiklerini fotoğraflayarak görmezden gelinen bir alt kültürün var oluşunu şiirsel bir bakış açısıyla belgeliyor. Baltrop’un çark kültürünü billurlaştıran siyah beyaz fotoğrafları, tekdüzeliği yeğleyen çoğunluğun kör olduğu renkleri imliyor. Ölümü, ölümden söz etmeksizin anlatan şairler gibi Baltrop da toplumun renkli yapısını, siyah beyaz fotoğraflar aracılığıyla yansıtmayı başarıyor. Bu yönüyle Baltrop’ın bir şair-fotoğrafçı, çektiği fotoğrafların ise iyi yazılmış birer şiir olduğunu düşünüyorum.
Baltrop’ın beni en çok etkileyen fotoğraflarına değinmek istiyorum. İlk fotoğraf, mendirekteki çıplak bir erkek cesediyle cesedin çevresini saran polisleri odağına alıyor. Bu fotoğraf, marjinalize edilerek cinselliklerini kapalı kapıların ardında yaşamaya zorlanan eşcinsellerin maruz kaldıkları sistematik şiddeti gözler önüne seriyor. Öte yandan Baltrop’un pek çok fotoğrafında yer alan siyahi eşcinsel bireyler –Baltrop’ın kendisi gibi- söz konusu dönemin ırkçı ve homofobik yaklaşımının altını çiziyor. Çoğunluğun, etnisite ile cinsel yönelim farklılıklarına ilişkin ötekileştirici tavırları, eşcinsel güruhun temellük ettiği yıkıntılar arasında sosyalleşen siyahi eşcinsel bireylerin varoluşlarında somutluk kazanıyor.
Dolayısıyla Baltrop’ın yıkıntı estetiği, beden ve arzu arasındaki kesişime ilişkin fotoğraflarının salt belgesel niteliğe sahip olmayıp aynı zamanda sanatçının ilham verici direniş biçiminden de izler taşıdıklarını düşünüyorum.
* Bu metin queer arzu, kent estetiği ve görsel belgeler üzerine gerçekleştirdiğim kişisel araştırmamın bir parçası olarak kaleme alınmıştır.
A Poet-Photographer: Alvin Baltrop
On the “The Piers” Series
Alvin Baltrop’s photographic series The Piers, which documents the cruising practices of the gay subculture that had claimed the piers along the Hudson River as their habitat during the period between the Stonewall riots (1969) and the AIDS epidemic, is striking in many ways. As a working-class, Black, queer man, Baltrop not only offers an alternative historical narrative of the marginalized inhabitants of a cosmopolitan city through this series but also exposes the hypocritical nature of the dominant heteronormative moral codes of the era.
The photographs in the series were taken at the abandoned West Side piers of Manhattan—structures that had fallen into decay as a result of over-industrialization. In the early 20th century, these piers bore witness to sexual encounters between sailors and dockworkers. By the 1970s and 80s, they had transformed into cruising sites for gay men. Over time, the post-industrial ruins evolved into a space where queers—pushed to the margins of social life—could navigate their daily existence free from police surveillance. Captured among the ruins where queer individuals gathered to socialize and engage in sexual acts, these photographs powerfully reveal the resistant potential of desire. They depict the politicization of those erased by the dominant moral order—individuals who came together with a shared sense of belonging. Through a poetic gaze, Baltrop documents the existence of a subculture long neglected, rendering visible the sexual practices of those relegated to society’s shadows.
Baltrop’s black-and-white photographs, which crystallize cruising culture, point to the colors unseen by a majority that favors uniformity. Much like poets who speak of death without directly naming it, Baltrop manages to convey the vibrant texture of society through monochrome images. In this sense, I see him as a poet-photographer, and his photographs as well-composed poems.
One of Baltrop’s photographs that struck me most depicts the naked body of a man lying dead on the pier, surrounded by policemen. The image starkly reveals the systemic violence faced by queer individuals forced to live out their sexualities behind closed doors. Moreover, many of Baltrop’s photographs include Black queer bodies—like his own—which further underscore the racist and homophobic attitudes of the time. The intersection of ethnicity and sexuality becomes tangible in the presence of Black queer men who socialize among the ruins appropriated by the gay community. The exclusionary stance of the majority toward both racial and sexual difference finds its visual counterpoint in these embodied presences.
Therefore, I believe that Baltrop’s aesthetics of ruin and his photographs exploring the intersection between body and desire go beyond mere documentary value. They also reflect the traces of an inspiring form of resistance exercised by the artist himself.
* This text was written as part of my ongoing personal research into queer desire, urban aesthetics, and visual archives.